من عوض شدم
تغيير رو با تك تك سلولهاي بدنم حس ميكنم
ديگه زياد خودم رو درگير حرف و فكر ديگران نمي‌كنم
دلسوزي بيجا و بيش از حد رو ممنوع كردم
سعي ميكنم تفكراتم رو كنترل كنم و گاهاً اين سعي بي نتيجه ميمونه
اما اين روزها بيشتراز هر زمان ديگه‌اي از خودم راضي‌ام
علي رو بيشتر از هر وقت ديگه‌اي عاشقانه دوست دارم (البته اين رو فقط اينجا ميگم)
احساس نياز پيدا كردم به مادر شدن
سعي دارم بر زندگي رو زندگي كردن ، با تمام وجود
امروز يكباره به آرشيو وبلاگم رفتم و بدون ترديد چقدر دلچسب و بيشتر جالبه ، خوندن چيزهايي كه بودي و حالا اونقدر ازشون دوري كه يادت نمياد مساله چي بوده يا اصلا با كي بوده
البته گاهي روياهاي خيس نوجواني براي داشتن عشق آتشين به سراغم مياد و آرزو ميكنم شرايط و عقل الانم رو شش يا هفت سال پيش داشتم
اون چيزي كه خيلي مشهود و بديهيه اينه كه عمري كه گذشت برنميگرده(اين تلخ‌ترين حقيقت زندگيه)
آرزو داشتم كه اتفاقهاي ديگه مي افتاد يا برخوردهام چيزهاي ديگه اي ميشد اما خيلي حسرت ندارم ، حس ميكنم تمام اون حماقتها ، رفتارها ، ناله‌ها و خيلي چيزهاي ديگه بايد رخ ميداد تا من بشيم ايني كه هستم
اين روزها هيچ حسرتي ندارم ، شاكرم ، حال خوبي دارم

پ.ن: دوست دارم بيشتر اينجا باشم ، اينجا ماندگارتر از هر شبكه اجتماعي ديگه‌ست ، حداقل ماندگار براي خودت